SONBAHARI KARŞILARKEN
Merhaba …
Son zamanlarda en çok kullandığım
söz ‘Hoş geldin’, ‘Merhaba’ sevgiyle
tebessümle mutlulukla ve bazen heyecanla… Hem benim iç dünyamda hem de reel
dünyada…
Evrilmekte olan düzen artık
eskisine göre çok daha sıklıkla, yeniyi karşılama cümleleri söyletiyor bana,
tıpkı şu anda olduğu gibi ve bu sefer çok daha fazla heyecan ve coşkuyla…
Bu kez, ne zamandır sadece ilk
kelimeyi yazmamı bekleyen yazma tutkumu sizlerle buluşturan yeni bloguma ve
yazılarımı okudukça değer katacak siz güzel yüreklere, kocaman sevgi dolu bir
Merhaba…
Ben yaz mevsimini çok severim, hem de çok…
Bazıları çok rahatsız olurken sıcaktan güneşten, ben yaz aşkımla sayılı
günlerimin tadını çıkarırcasına kucaklarım güneşi sıcağı denizi. Bu yüzdendir bir tanecik can parçam kızımın
adını ‘Deniz’ koyuşum ve yazı uğurlamak da bu yüzden biraz hüzünlüdür benim
için… Kendimi bildim bileli okuldayım bu yüzden yaz biter okuluma kavuşurum
altı yaşımdan beri ve hüznün yerini okulumla, öğrencilerimle, iş arkadaşlarımla
buluşmak alır ama bu sene biraz daha farklı her şey. Yok öyle sadece benim için
de değil… Hiç bu kadar küçücük bir köydeymiş gibi hissetmemişti insanoğlu
kendini… Aynı köy aynı salgın ve benzer hadiseler… Şu Covid 19 meselesini
diyorum, herkeste aynı kaygı ve bir o kadar da aynı umutlar. Salgınla ilgili yazacak çok
şeyim var elbet, öyle az da değil, sözlerim bir hayli birikti ama bunu sonraki
yazılarımı erteliyorum. Bu merhabayla yeni başlangıçların keyfini kutlamak
niyetim…
43 yaşında bir anneyim. Mesleğin 21. yılında
olan bir Psikolojik Danışman ve tabi annemle babamın ilk çocuğu, ailenin ilk
torunu, kardeşinin biricik ablası, eşimin ilk aşkı… Hayata ve insana dair
sizinle paylaşmak istediklerimi şimdilik şekerle susturulmuş çocuklar gibi oyalıyorum, pek yakında kalemle bir olup kağıtla buluşurlar ama hepsi için öncelikle sadece
kendinden emin cesur bir başlangıç gerekiyor. Ben bugün bunun seçimini yaptım…
Öğle yemeğinden önceki dağ çilekli duble kahvemde birkaç dakikalık derin
düşüncelerimde verdim kararımı. Her insan kıymetlidir, her insan bu evrene bir
değer bırakmak için gelir doğar, büyür ve kendini keşfeder. Hikayesinin
özündeki hazineyi evrene katar ve evrenin ona hediyesini sevgiyle kabul eder
böylece kendisini gerçekleştirir. Sen de hikayeni anlatmalısın, insana dair
duygularını ve deneyimlerini paylaşmalısın ve seni rengarenk bütünleyecek güzel
kalplerle buluşmalısın diye içimden mırıldandım kendime ve şimdi yazıyorum.
Evimde çekilmeyi sevdiğim en güzel köşede…
Başlayan yeni mevsimde ne
zamandır ertelediğim ama hep yapmak istediğim blog yazılarımı yazmaya başlıyorum.
Peki ya siz? Siz yeni mevsimde neye merhaba demek istersiniz? Belki de bunu
benimle paylaşmak istersiniz…
Yazıda maske yok, öptüm kucakladım
sevgiyle 😉